Në parkun e fëmijërisë dikur vrapoja

U zgjova papritur nga e sotmja

sytë fort mes lotësh fërkoja

u përpëlita në shtrat,

fotos me shi s’i besoja

iku, shkoi parku i fëmijerisë

vallë ku shkoi ai ... pyes unë si fëmijë?

me gomë ëndërrash u fshi

lëndoi zemrën dhe ata sy...

Dikur fëmijë tek ti vija të luaja

hyja mes pasqyrave

mes zërave gazmore

mes fytyrave të panjohura

dhe Ty përherë të dalloja.

Vrapoja si e marrë

treni çufff e çuuuffff më ftonte

të hyja në tunelin e errët

ku zërat buçisnin

nga errësira, frika, e papritura

nga muret e errët të myshkët

që zërat mbartnin në çdo molekulë

ndër vite fëmijërie.

Ngjitesha tek rrota e madhe

s’dukesha më fëmijë

ikja lart, shumë lart

kapja qiellin me duart e vogla

kapja pafundsi, ëmbëlsi.

Të luaja të dielën

në parkun e fëmijërisë vrapoja

veç ëndërra sy hapur shikoja...

@AniLa ErinDi

17 janar 2018